Bu ülkede

Vazgeçilen sevgiler var, bu ülkede.Unutulan dostlar, hatırlanmak istenmeyen anılar var.Rölantide duran beklentiler, imkansızlıklar içerisinde sürdürülen yaşamlar var.Sürdürülemeyip sona eren hayatlar, açlıktan ölen çocuklar var...

...Ama açken gülen çocuklar da var bu ülkede.Komşusu açken yemek yiyemeyenlerde.Düşene gülmeyen insanlarda var.Son lokmasını bir sokak kedisiyle paylaşanlarda...

...Ve yok olmaya yüz tutan bir şey var bu ülkede; o da UMUT! Çünkü, üretim yok.Çünkü çocukluğumuzdan beri hiç yönlendirilmedik üretmeyi hayal etmeye.Ufacık bir çocukken de, genç bir insanken de, yetişken biri olduğumuzda da, hiç hayal etmedik; üretmeyi yaratmayı!

Ne zaman bir hayal kursak hep durdurulduk.Daha güzel bir dünyayı hayal edenleri hep durdurduk.Hep şöyle dedik ;''Aman boşversene! O zaten hayal dünyasında yaşıyor.'' Ne zaman birisi aklının, ruhunun sesini dinlemeye başlasa, uyardık onu; ''bırak bu hayalleri!'' dedik. ''Hayal peşinde koşuyorsun!'' dedik.Bu yüzden hiç hayal edemedik, yaratıcılığımızı kullanamadık ve asla üretemedik.

Ben hepimiz için bir gelecek hayal ettim.Neden olmasın ?

                                                                                                                                                                                                     Ahmet saatçioğlu...